خب...

13م تولدم بود!

چقد زود 21 سالم شد..

حرفمم نمیاد..نمیدونم از چی بنویسم.

هووووف..بیخی!

دقیقا نمیدونم چی به سر روح و روانم و همه چی اومده!

فقط میدونم احتیاج دارم با یکی صحبت کنم،

حتما باید مشاوره برم اما از حرف زدن میترسم...

در ادامه ی تغییر رشته و این حرفا،دیروز یه تماسی داشتم که فردا امتحان دارم!

امروز امتحان دارم!!!

حتی نمیدونم امتحان چی

نشون میده من خیلی ادم درسخون و پیگیری هستم..

+ حس هیچی نیست!

تامام :/

بجای امتحان سر از سینما دراری!

خیلی کوشام در جهت درس خوندن...

میشه دوباره زندگی کرد،

دوباره قاطعانه زندگی رو از نو ساخت و

از قاب غصه ها و تنهایی بیرون اومد

.

.

از این ساعت متنفرم

با این تعطیلات اخه چه کنیم!

امروز بازم شروع کردم..

خوردن قرصامو میگم!

بازم به اونا پناه بردم..خوبه که دارمشون.

میفهمید چقدر سخت است که سکوت کنید و هیچی نگویید،

در حالی که ذره ذره وجودتان میخواهد منفجر شود؟

تمام راه فرودگاه تا آنجا را داشتم با خودم تمرین میکردم که چیزی نگویم.

اما واقعا داشتم میمردم. ویل سر تکان داد.

سرانجام وقتی توانستم حرفی بزنم صدایم بریده بریده و بیرمق بود

جمله ای که به زبان آوردم تنها حرف خوبی که میتوانستم بزنم

-دلم برایت تنگ شده بود

{ من پیش از تو_جوجو مویز }

عجب هوایی بود...رامسر